Noong Setyembre 11, 2001, kaos ang bumalot sa New York City. Bumagsak ang Twin Towers. Nagdulot ito ng matinding takot. Maraming tao ang nagtangkang umalis sa Manhattan. Sarado ang mga tulay at tunnels. Bumper-to-bumper traffic ang mga kalsada.

Dumating ang tulong mula sa hindi inaasahang lugar. Sagot sa panawagan ang mga ordinaryong kapitan ng barko. Mabilis nilang inilabas ang kanilang mga barko. Daang-daang barko ang nagtipon. Kabilang dito ang fishing boats, tugs, at personal sailboats. Nagsama-sama sila sa pampang ng Manhattan.

Walang plano ang reskyu. Kusang-loob kumilos ang mga kapitan. Nag-usap sa pamamagitan ng radyo at telepono lamang. Pakatapos ng tanghalian, nag-umpisang magsakay ng mga pasahero ang mga ferry at pribadong bangka.

May tungkuling magmando ang U.S. Coast Guard. Nagsilbing tulong sila sa ilang gawain. Pero hawak ng mga tagapagpatakbo ang kontrol sa bawat reskyu. Marami ang hindi alintana ang panganib.

Naghintay sa tabing-dagat ang mga pasahero. Pinaalalahanan ng mga operator na maging kalmado. Punung-puno ng tao ang tabing-dagat na nais umalis. Agad napupuno ang mga bangka.

Nagpatuloy ang paglilikas hanggang hapon. Pagsapit ng gabi, ligtas na ang higit 500,000 katao. Nangyari ito sa loob ng siyam na oras. Walang malaking pinsala ang nangyari. Sinabi ni Salvatore Calabro, isang ferry operator: "Nagkaisa ang lahat," aniya.

Ito pa rin ang pinakamalaking maritime evacuation. Nalampasan nito ang Dunkirk evacuation noong World War II. Sa oras ng krisis, nagdala ng pag-asa ang mga ilog. Nagpakita ng katapangan ang mga volunteer. Mga ordinaryong tao ay naging bayani. Nag-iwan ng malalim na marka sa kasaysayan ang Setyembre 11.